NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie chcę tego tutaj.
- To gdzie mamy to zrobić? - Co, jeśli nakryje nas policja?
Po co miałaby tu zaglądać policja?
Jesteśmy wzorowymi uczniami.
Twoja matka jest przez to w pace.
Nieprawda.
Jest tam, bo sprzedał nas jakiś skurwysyn.
To coś innego. Tutaj jest tylko rodzina.
Dobra, ale gęba w kubeł. Nikomu ani słowa.
Jasne? Nikomu.
Wyluzuj. Wiemy, co robimy.
- Valerio, oby tak dalej. - Nie wierzę!
Pięknie. Nauczyłeś się ściągać.
Ja nie ściągam, kochanie.
Jestem wyjątkowy.
I mam świetnych kumpli do nauki.
Wieczorami twardo ryjemy.
I nocami też.
Żartujesz sobie.
Nie, raczej nie.
Mówię serio. Bardzo serio.
4+
- Jego kolej. - Przestań!
- Które pytanie? - Łaskocze mnie!
Ach, tak. Azotan potasu.
- Co? - Rozbieraj się.
Czemu? Przecież dobrze odpowiedział.
- Tak, ale za dużo ma na sobie. - Pani szybko się uczy.
- Nie tak szybko jak ty. - Serio?
Trochę szacunku. Jestem nauczycielką.
Nie myślałem, że nauka może być taka fajna.
Wiesz, że mógłbyś skończyć liceum?
Nawet iść na uniwersytet.
- Serio. - Nie wiem.
Nie myślałem o przyszłości.
Nie sądziłem, że jakąś mam.
Owszem.
Jedziecie do Londynu?
Na King's College.
- Może do nas dołączysz? - Nie mogę.
Z moimi ocenami i pieniędzmi nie dostanę się na taką uczelnię.
Ani ja, ale jego matki...
- Mamy koneksje. - Tak.
Moje matki przyjaźnią się z rektorem.
- Serio? - Tak.
- A więc mogłyby...? - Cóż...
Moje matki ręczą za Cayetanę, bo...
Bo jest moją dziewczyną.
Nie mówię, że my nie jesteśmy parą.
Ale ją znają od dłuższego czasu. A ciebie właściwie wcale.
- Jestem nikim. - Nie...
- Nie. - Nie czaisz.
- W porządku. - Nie to miałem na myśli.
Jest słowo, które definiuje was oboje, ale...
na nas nie ma słowa.
Już dużo dla mnie zrobiliście.
Nie ma sprawy.
Dżin z tonikiem.
O co chodzi z tą imprezą blackout?
Przerwa w dostawie prądu.
W piątek o północy w klubie gasimy światła.
- I tyle? - Ludzi kręci ciemność.
Mogą robić, co chcą. Nikt ich nie widzi.
Mógłbyś pod nosem Nadii zaliczyć trzech facetów.
Wolałbym, żebyś jej nie mówił.
Tak dla niej lepiej.
Lepiej żyć w kłamstwie?
Jeśli pozna prawdę, pomysł z Nowym Jorkiem trafi do kosza.
Po co ryzykować?
Rzeczywiście. Czemu ty zaryzykowałeś?
- Dlaczego mnie pocałowałeś? - Jak sądzisz?
Ja też mam kogoś.
Ale mój związek jest prawdziwy.
Jesteś szczęśliwy?
Tak.
Jasne.
Nie tylko Nadia żyje w obłudzie.
Na koszt lokalu.
Masz lodowate ręce.
Spokojnie. To nic takiego.
Nie widziałeś swojej twarzy.
Nie powtarzaj, że to nic takiego. To nieprawda.
Chemoterapia rozpierdziela mnie od środka. Boję się.
Ty też.
Przestańmy udawać, że nic się nie dzieje.
Masz chwilę? Chodzi o program stypendium.
Usiądź.
Obydwie uzyskałyście najwyższe noty.
Nim trybunał podejmie decyzję, musimy was prosić o jeszcze jedną rzecz.
Na przyszłą środę musicie przygotować prezentację
na temat ostatniego opracowywanego tematu.
Podoba ci się. Ładny?
- Hej! Wow! - Oj!
To przez chemoterapię.
Mam raka.
Będziecie mieć z milion pytań. Sprawdźcie w Wikipedii.
Szybko się męczę.
Nienawidziłem go.
Winiłem za moją chorobę.
Rozbiła się butelka szampana.
Szyjka upadła obok łazienki. Podszedłem, by ją podnieść.
Polo tam był.
I co zrobiłeś?
Nie mogłem się powstrzymać.
Ugodziłem go szkłem w serce.
- Oszalałeś? Przyznasz się? - Co za różnica?
Prawie nie żyję.
Nie pozwolę ci się poświęcać dla czyjejś ochrony.
- Od jak dawna choruje? - Od miesięcy.
- Też niedawno się dowiedziałem. - Co mówią lekarze?
Niewiele.
Wkrótce zakończy chemoterapię i wtedy coś powiedzą.
Ale przeżyje, prawda?
Jasne, że tak.
To Ander.
Nie zasługuje na to.
Nie każdy ma to, na co zasługuje.
Wiedziałaś, nie?
Myślisz, że nie chciałam ci powiedzieć?
- Że chciałam sama nosić ten ciężar? - Czemu nie mówiłaś?
Prosił mnie o zachowanie tajemnicy.
Ale szczerze mówiąc, co by zyskał, mówiąc o tym?
Wyleczyłbyś go? Poza tym...
Czasem prawda...
niczemu nie służy.
Wybacz mi.
I dziękuję.
Za wszystko.
Jesteś najlepszym przyjacielem. Jedynym.
- Nie gadaj głupot. - Naprawdę tak myślę.
Zamieniliśmy twój dom w laboratorium, a ty to znosisz.
Jak upchniemy ostatnią partię, obiecuję, że to koniec.
Zwijamy interes.
I będziemy żyć nudnym życiem.
Chciałbym tego.
Właśnie się dowiedzieliśmy.
Co za pech.
Ma dość ukrywania się.
Leczenie się przedłuża.
A co z tobą?
Nieważne. Liczy się tylko on.
Próbuję wyciągać go z domu, żeby się rozerwał, ale...
Ma duże szczęście, że jesteś przy jego boku.
Gdybyś wiedziała...
Wiem.
Coś ci powiem.
Jeśli macie sekretny romansik, to lepiej uważajcie.
Ale wyluzuj. Nie powiem.
Nie ma żadnego romansu. To chłopak mojej siostry.
Tak. Ciężka sprawa.
Zdrada czyni nas... silniejszymi.
Spójrz na to tak.
Wiem, bo mój chłopak zdradził mnie z twoją siostrą.
- Kiedy jej powiesz? - Nigdy.
- Nadia nie może zostawić Malicka. - Czemu?
Potrzebuje go, by wyjechać do Nowego Jorku.
On też tam będzie w przyszłym roku. Dlatego tata pozwala jej jechać.
Jeśli ona się dowie, że jest tylko przykrywką, wszystko przekreśli.
- Nadeszła umowa. - Ach, tak?
Kiedy podpisujecie?
To zależy od prawników. Pewnie za kilka dni.
Jest problem...
Yeray dodał klauzulę, która pozwala mu wycofać finansowanie
- w dowolnej chwili w ciągu pięciu lat. - Co?
W tym czasie nasz los jest w jego rękach.
Pięć lat?
- Zaraz mu powiem, co myślę. - Nie.
Ani słowa.
Zwłaszcza teraz.
MAMY DZIŚ CO ŚWIĘTOWAĆ, PRAWDA?
Baw się dobrze.
Dzień dobry, szukam...
tej książki.
Musisz poczekać.
Wiesz, że potrzebuję jej do prezentacji i nie mam jej w internecie.
Teraz jest moja.
Muszę ci zadać pytanie.
Gdybyś wiedziała, że ktoś zdradza, ujawniłabyś to?
Wybacz.
Nigdy cię nie przeprosiłam.
Czemu teraz?
Bo... nigdy nie wiadomo, ile jeszcze czasu nam zostało.
Teraz próbuję stworzyć poważny związek z kimś nowym
i rozumiem cię dużo lepiej.
Zawsze myślałam, że jesteś chłodna i bezduszna.
Zanim sprawiłam, że pękło ci serce.
Bardzo mi przykro.
Już skończyłam.
- Co się dzieje? - Nic.
O tym chciałaś pogadać?
Ktoś inny jest zdradzany?
Nie, nikt.
Zapomnij o tym.
Jak się masz?
Dobrze.
A więc?
Ostro ćwiczysz? Na worku?
Musimy gadać kodem Morse’a?
Nie pierdol.
Kochana, musisz tutaj uważać.
Powinnaś posłuchać własnej rady.
Nie ufam własnemu cieniowi.
Gówniane życie. Nie chcę tego dla siebie.
- Ale już tak żyjesz. - Tak.
Do czasu, gdy zdobędę kasę na szkołę.
- Wtedy wracam do normalności. - Zawsze potrzeba więcej.
Kto zasmakuje owoców morza, nie chce wracać do sardynek w puszce.
Może coś w końcu, kurwa, załapiesz.
Na każdą krewetkę zarobię własną pracą.
Bez przekrętów i współpracy z kanaliami. Koniec rozmowy.
Kanalie widać z daleka.
Prócz tych dobrotliwych, z twarzą aniołka...
Na nich trzeba naprawdę uważać.
- Co chcesz powiedzieć, do cholery? - Tylko to...
że w salonie był podsłuch.
I wszystkie „kanalie” trafiły już na komisariat
albo do więzienia.
Z wyjątkiem jednej.
Aniołeczka.
Nie. Samu nigdy by mi tego nie zrobił.
- Skąd wiesz? - Bo mnie kocha!
Wiesz, co to znaczy?
Jest sposób, by to sprawdzić.
Muszę się dowiedzieć, kto doniósł.
Naprawdę muszę wiedzieć.
A nie chciałaś nudnego życia, bez kłopotów?
Jesteś po mojej stronie?
Ten, kto sprzedał moją matkę, musi być nagrany.
Wszędzie mieliśmy kamery, ale je zabrano.
Możliwe, że firma ochroniarska ma kopię wszystkiego.
Ale matka nie wie, jaką firmę zatrudnialiśmy.
Policja wszystko skonfiskowała. Umowy, faktury...
Dwa miesiące temu padła kamera. Schowałam ją.
Powinna mieć naklejkę z danymi firmy.
- Czemu mieliby ci dać kopie nagrań? - Bo każdy ma swoją cenę.
Poszukaj tam.
Jest.
Kurwa mać, nie ma.
Możesz spróbować podzwonić po firmach ochroniarskich i popytać.
Ale to raczej poufna informacja.
Nie wiem, sama zdecyduj.
Poczekaj chwilę...
Może nie ma potrzeby.
Co tu robisz?
Jestem tu, bo...
Jeśli mogę coś dla ciebie zrobić...
Jeśli potrzebujesz forsy,
mogę załatwić najlepszych lekarzy.
Myślisz, że w jakim kraju mieszkamy?
Już mam najlepszych lekarzy.
Nie potrzebuję ani forsy, ani miłosierdzia.
Ty wszystko załatwiasz forsą.
Chcę tylko pomóc.
Ale nie wiem jak.
Masz coś do roboty? Zajebiście się nudzę.
Ile masz jeszcze sesji?
Nie wiem... Ostatnia w przyszłym tygodniu.
Potem mam dostać wyniki i powiedzą, czy muszę wrócić.
Jasne.
Te sesje bardzo rozpierdzielają?
Omar mówi, że jestem jak dziewczynka z Egzorcysty.
Jak się wam układa?
To wszystko to jakaś porażka.
Zły moment.
Cóż...
Trudne chwile są po to, by sprawdzić, kto przy nas zostanie.
Masz na myśli Cayetanę?
I Valeria.
- Zdradzasz ją z Valeriem? - Nie, nic podobnego. Przysięgam.
Ale...
Cóż, jesteśmy razem. W trójkę.
Kurwa.
A więc to ty wyruchasz najwięcej.
To nie tylko pieprzenie. To coś innego.
Jest dobrze.
To nie jest normalne,
ale... czy to ważne, skoro można być szczęśliwym?
Cholera. Gadasz jak mistrz zen, a nawet się nie zaciągnąłeś.
Daj spróbować.
Trochę.
Jakie wrażenia?
Złe. Na początku zawsze złe.
Kurwa mać.
Ale mocne.
Lubisz sushi?
Nie jestem głodna.
Nie.
Moglibyśmy pojechać na wakacje do Japonii.
Do wakacji dużo czasu.
Jesteś smutna z powodu tego kolegi?
Rozumiem.
Coś ci kupiłem.
Zostań na noc.
Na tyle nocy, ile chcesz.
Spójrz mu w oczy...
Tak bardzo was kocham. Naprawdę.
A zatem...
czy powiedziałeś Anderowi, że jesteśmy razem? Cała trójka?
- Zgadza się. - Dobrze.
Co, jeśli komuś powie? Co zrobimy?
To nic takiego. Gorzej mnie w życiu nazywano.
To miłe uczucie powiedzieć to na głos.
Że jesteśmy razem.
Dlaczego mamy przestać, skoro dopiero co zaczęliśmy?
Może pojedziesz z nami do Londynu? Co, kędzierzawy?
Moje matki poproszą o kilka miejsc na uczelni.
Mogą poprosić o trzy.
Raz, dwa...
- i trzy. - Ale jak je przekonasz?
Nie wiem.
No tak...
Znam dziewczynę, która umie opowiadać szalone historie.
Rzeczywiście to moja wyjątkowa moc.
Ach, tak?
Może ukażesz mi tę wyjątkową moc?
Właśnie tak?
Nie mogę się powstrzymać...
Może wskoczymy razem do wody?
Co on wyprawia?
- Dobra, chodźmy. - Tak.
- Do wody! - Wskakujmy!
Zrobimy to w wodzie?
- Chodźmy. - Wow!
Przestań!
Hej, dziś pełnia!
Co to ma znaczyć?
Co wy, do cholery, wyprawiacie?
Cześć, mamusie. Już wróciłyście?
O co chodzi?
- Jak leci? Chyba się znamy. - Aż za dobrze.
Widziałam cię w całości.
To nie jest tak, jak się wydaje.
Uczyliśmy się na zewnątrz i zachciało nam się...
- Zamknij się! - Dobra, spadam.
Nie dramatyzujmy.
- Co, orgietka w domu to nic? - Jest nas tylko troje.
- A więc to nie orgia. - Mamo.
To nie tylko seks.
Jak to?
Jesteśmy razem.
Nasza trójka.
Jak możesz być z dwiema osobami naraz?
- Czemu nie? - Jak to, czemu nie?
Skąd ten pomysł?
Sądzisz, że to normalne?
Czy na was rodzice nie zareagowali tak samo?
Dość tego, Polo! Z tobą zawsze jest pod górkę.
Nie mamy już dosyć problemów? Teraz to?
- Hej. - Cześć.
Pasuje ci.
Słuchaj, jeśli czegoś potrzebujesz...
Nie myślę się ogolić, żeby cię wesprzeć, ale poza tym...
Dzięki.
Mam dość litości.
- Nie wiem, co gorsze. Chemia czy litość. - Na pewno litość.
Ale nie wszystko jest do dupy. Rak ma swoje dobre strony.
Serio? Jakie?
Cóż... nie wiem.
Kiedyś życie mnie przytłaczało. Moja przyszłość, kontrolujący rodzice...
Tyle myślimy o przyszłości, że zapominamy o chwili obecnej.
Robię tylko to, co chcę. I podoba mi się to.
Wybacz.
Efekt uboczny leczenia. Gadam jak mistrz buddyjski.
Jakbym nie miał guza, tylko tytuł magistra filozofii.
Nie wiem, czy masz magistra, ale masz rację.
PRZEPRASZAM ZA WCZORAJSZY WIECZÓR. MOŻEMY SIĘ SPOTKAĆ?
- Cześć. - Hej.
W porządku?
Tak, jasne.
Trochę nerwów przed testami.
Chcesz się dziś ze mną pouczyć?
Umówiłem się już do klubu.
- Z kim? - Z kumplami.
Z klasy.
A ty jak się masz?
- Dobrze. - Tak?
Na razie.
Widzisz? Mówiłam ci.
Wszyscy mają swoją cenę. Niektórzy niższą niż inni.
Dziś dostanę twardy dysk.
W ogóle nie znasz tego gościa.
Dlatego spotykam się z nim w klubie.
To impreza blackout. W ciemności można robić wszystko.
Wszystko?
- Poza szydełkowaniem. - Pójdę z tobą.
Jasne, tatusiu.
Gdybyś wiedziała, że Samu cię oszukuje, co byś zrobiła?
- Co? - Skąd to pytanie, faraonko?
Nie wiem. Intuicja.
Można być pewnym, jak się kogoś złapie na gorącym uczynku.
Odbiło wam?
Co się dzieje?
- Rozmyślasz o zeszłej nocy? - Nie.
Cóż... Może mają rację.
Całe życie sprawiam problemy. To moja wyjątkowa moc.
Chwila...
Matki Pola może są lesbijkami, ale są starsze.
Jasne?
Nie rozumieją tego.
Szczerze mówiąc, ja też nie.
Nie będę udawać nowoczesnej...
Dziewczyny nie marzą o ślubie w białej sukni, z dwoma facetami u boku.
Nie to wbija się nam do głowy.
Kiedyś myślałam...
że ludzie są jak połówki pomarańczy.
Albo jak śrubki i nakrętki.
Trzeba było tylko znaleźć tę, która do ciebie idealnie pasuje.
Ale Polo i ja wcześniej do siebie nie pasowaliśmy.
Ale pojawiłeś się ty.
I teraz do siebie pasujemy.
Jesteś brakującym elementem.
I, do cholery...
Kiedy znajdziesz miłość, nie chcesz, by ci się wymknęła.
Guzmán, przyjdziesz?
Omar chce, żebym poszedł i nie siedział sam w domu.
A twój kumpel Polo?
Widziałem was wczoraj. Zajebiście się bawiliście.
Już w porządku?
O wszystkim zapominamy i udajemy, że nic się nie stało?
Może w tym tkwi problem. Za szybko ci przebaczyłem.
Rozbiła się butelka szampana.
Szyjka upadła obok łazienki. Poszedłem ją podnieść.
Podniosłeś?
Ktoś mnie uprzedził.
Kto?
Guzmán. Podniósł ją i wszedł do łazienki.
Widziałeś go na własne oczy?
Guzmána?
To Yeray?
Tak.
Nie odbierzesz?
Nie. I zamierzam z nim zerwać, jak tylko skończymy jeść.
- Co się stało? - Carlo.
Chcesz wiedzieć, co się stało?
Co ukrywamy przed tobą od tygodni?
Tata każe mi się prostytuować z Yerayem, żeby ocalić winiarnie.
Tylko dlatego z nim jestem. Nie kocham go i nigdy nie pokocham!
Wiedziałaś?
I zgadzałaś się na to?
Nie popełniaj tego samego błędu, co ja.
Też znałam pewnego Yeraya,
ale wybrałam kogoś, w kim byłam zakochana.
Spójrz na nas teraz.
Ci, którzy nie mają naszej pozycji,
myślą, że osiągnęliśmy ją bez wyrzeczeń.
Nie wiedzą, że jesteśmy zdolni do wszystkiego, byle jej nie utracić.
Do wszystkiego.
Nauczyć się kochać tego chłopca to łatwiejsze niż żyć, nie mając nic.
Myśl o przyszłości, kochana.
O naszej przyszłości.
Valerio, oszalałeś. Nie możemy handlować w klubie!
Pamiętasz, jak mama wkroczyła na obcy teren?
- To, co dostajemy w szkole, to za mało. - Na co?
Życie nie kończy się rozdaniem świadectw. Wtedy się zaczyna.
Po co ci te pieniądze?
W miesiąc muszę zdobyć kilka tysięcy.
Nim skończy się czas składania podań na najlepsze uniwerki.
Ty też, prawda?
Czy wybierasz się na państwową uczelnię?
- No to jak? Jesteście gotowi? - Jasne.
Widzisz go?
Nie.
Ale mamy trochę czasu, nim wyłączą światło.
Może z nim pogadam? Nie ufam mu.
Wyluzuj, Tysonie. To ja cię nauczyłam boksować.
Zaraz wracam.
Woda dla pana.
Uważaj. Jest mocna.
- Co ja tu w ogóle robię? - Jak reszta, dobrze się bawisz.
No, wyluzuj.
- Będziesz w poniedziałek w szpitalu? - Znajdziesz sobie innego kompana.
Nie mogę sobie pozwolić na pielęgnowanie uraz.
Bo nie wiem, ile zostało mi czasu.
Jeśli kilka miesięcy, wolisz już mnie nie widzieć?
Wiedząc, ile czasu zostało Marinie, nie zapomniałbyś,
czemu jej nie znosisz, i nie byłbyś przy niej?
Podobno klucz do sukcesu to zamiana pasji w pracę.
- A więc gratuluję. - To praca, ale i sekret.
Możesz go zachować?
Mogę ci to wynagrodzić.
Zły adres. Nie jestem zainteresowana.
A co cię interesuje?
Czego potrzebujesz?
Muszę się tylko zakochać.
Bingo! Mam rozwiązanie dla ciebie.
Oto... szczęście.
I miłość.
Jak się masz?
Idź do domu. Nie zostawaj ze względu na mnie.
Nie zaśniesz, zanim wrócę?
Nie mogę tańczyć. Ani się bzykać.
Nie to miałem na myśli. Nieważne.
Właśnie że ważne.
Musimy to w końcu przyznać.
Słuchaj.
- Możesz się spotykać z innymi. - Po co mi to mówisz?
Wiem, że to nie jest normalne,
ale masz być szczęśliwy, a nie zgorzkniały.
I to z mojej winy. Myślisz, że mi się to podoba?
Nie wiem... Nie rozumiem.
Nieważne, zapomnij.
Przypilnuj mi tego. Idę do łazienki.
Wyrzuć to do śmieci tak, by nikt nie zauważył.
- Co? - Zaufaj mi.
- Teraz! - Dobra.
Co ci się stało?
Po prostu...
przypomniałam sobie, że zgubiłam szczoteczkę od ciebie.
- Kupisz mi nową? - Jasne.
Nie. Kup mi tysiące. Miliony szczoteczek.
W łazience było więcej ludzi niż w tokijskim metrze.
- Jeszcze jeden? - Tak.
Kurde.
- Co? - Gdzie moja torba?
- Cholera... - Kurwa mać.
- Przepraszam. - Kurwa, prosiłam cię tylko o jedno.
Hej.
- Pragniesz mnie? - Co?
Chcesz się pieprzyć?
A co z Anderem?
Nie ma go tu.
Kurwa.
Zawsze w porę. Nadia!
Hej, tutaj!
Co tutaj robisz? Fajna fryzura!
Nie powinnaś przygotowywać prezentacji?
Powinnam, ale nie mogłam się skupić. A ty?
- Chcesz łyka? - Nie.
Ja? Jak zwykle? Musiałam wyluzować.
- Wyglądasz na spiętą. - Nie!
Widziałaś Malicka?
Tak, jest na dole.
W tłumie. Tańczy na parkiecie.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Miło was widzieć! Myślałem, że nie zdążycie na blackout.
- Skąd ta szczęśliwa minka? - Cóż...
Będę miał tyle kasy, że pojadę z wami do Londynu.
Co?
To niesamowite, co zrobi moja rodzinka, byleby się mnie pozbyć.
Wyjeżdżasz z nami? Super!
- Serio? Ekstra! - Wspaniale!
Nie mogłem pozwolić wam odejść.
Gdzie byłeś?
Szukałam cię!
Tutaj.
Nie miałaś być w domu?
Powinnam o czymś wiedzieć?
- Masz inną? - Co? Nie! O czym ty mówisz?
- A więc między nami okej? - Jasne.
Miałem ci powiedzieć.
Za tydzień chcę przedstawić cię rodzicom.
- Wracajmy do domu. - Nie, poczekaj.
- Zaraz wyłączą światło. - I co z tego?
...dziewięć, osiem, siedem...
Samu, kochasz mnie?
Co?
...cztery, trzy, dwa...
- Czy mnie kochasz? - Jasne, że tak.
Kocham cię!
Ja ciebie też!
Musiałam się upewnić.
Co to?
Farba fluorescencyjna.
Moja torba była nią pokryta.
Co to?
Nadio!
Kamery bezpieczeństwa nie nagrywały.
Chłopak nie był z agencji ochrony. A twardy dysk był pusty.
- Rebeco, posłuchaj mnie. - Nie, ty słuchaj!
Powiedz mi jedno.
- Zbliżyłeś się do mnie tylko dlatego? - Nie.
Wszystko było kłamstwem?
Hej.
Przykro mi.
Wiedziałaś. Dlaczego nie powiedziałaś?
Bo nie chciałam dać ci pretekstu do wycofania się z konkursu,
kiedy właśnie miałam wygrać.
Myślisz, że pojadę z nim do Nowego Jorku?
Słuchaj...
Przy odrobinie szczęścia w twoim życiu pojawi się wielu mężczyzn,
ale taka okazja nadarza się tylko raz.
On cię wykorzystał.
Teraz ty powinnaś go wykorzystać.
To, co zrobił, bardzo boli.
Wiem.
Myślałaś, że razem stworzycie coś wyjątkowego,
będziecie żyli „długo i szczęśliwie”, a tu kicha.
Obie wiemy, że to nie ten, w którym jesteś naprawdę zakochana.
Nadio.
O wilku mowa!
Poznam twoich rodziców.
Ale nie wiem, czy umiem jak ty kłamać,
oszukiwać i udawać, że coś do ciebie czuję.
Tak lepiej.
Wejdźmy już.
Co powiedziałeś?
Zrobiłeś dobrze.
Hej.
Zrobiłeś, co było trzeba.
Napisy: Joanna Gołąb